– रवीन्द्र मिश्र

तिमी भएनौ भने

बिहानै मेरो झ्यालबाट

मुसुक्क मुस्काउने घामको के अर्थ ?

तिमी भएनौ भने

मेरो ओछ्यानमै

सुटुक्क झुल्कने जुनको के अर्थ ?

तिमी छौ र पो म‘म’ छु

नत्र यो सुन्दर नाङ्गो आकाशको

रसास्वादन गरिरहेका पंक्षीको

क्षितिजमा खुलेको हिमाल

र ममा चढेको लालीको

त्यो गहिरो सास, अनि आऽशको

मेरो यात्रा अनि विश्रामको

के अर्थ, मेरो जिन्दगीको ?

तिमी छौ र पो म‘म’ छु

मलाई डर छ

तिमी भएनौ भने

को बन्दिन्छ मेरो बैसाखी म जर्जर भएपछि ?

तिमी भएनौ भने

को बन्दिन्छ मेरो सृष्टि मैले दृष्टि गुमाएपछि ?

सूर्य डुब्नै लागेको बेला

आँधिबेरी आयो भने

म एक्लै भएको बेला

कालो बादल छायो भने

वैशाखको धूपमा मेरो शरीर काँप्यो भने

माघको ठण्डीमा मेरो आत्मा जल्यो भने

कहाँ पोखूँ म आँशु तिमी नै भएनौ भने ?

कहाँ पोखूँ म खुशी तिमी नै रहेनौ भने ?

मलाई डर छ

कतै ‘पुनर्जन्मका सोच’ सत्य पो हुन् कि ?

मलाई डर छ

कतै पूर्वजन्ममा मैले पाप पो गरें कि ?

हुन त, तिमी मन्दिर हौ

त्यसैले म स्वीकार्छु :

यो जन्ममा‘मात्र’ एउटा पाप गरेको छु

तिमीलाई बेहोसीमा ढाँटेको छु

त्यही पाप लाग्यो भने भिन्दै कुरा

नत्र, तिमीभन्दा पहिले म नै जानेछु

थाहा छ ईश्वरलाई मेरो ब्यथा

तिमी भएनौ कि त म मरिहाल्छु !

रवीन्द्र मिश्र, ४ कार्तिक २०७१

SHARE